17 DECEMBER 2001

We hadden een rustige ochtend voor de boeg want we hoefden pas om half twaalf met de boot mee naar het noorder eiland van Nieuw Zeeland. Gisteravond nog even met elkaar naar Asterix en Obelix gekeken van de DVD, dit is natuurlijk erg leuk voor de kinderen (en ons). Eigenlijk hadden we die DVD’s voor de regen meegenomen, maar gisteren was een uitzondering. Het was namelijk wel mooi weer, maar het barstte er van de “sandflies” die je overal staken, dus zijn we maar gauw de camper ingevlucht.

Toen we wakker werden zagen we ’s morgens een Tulip camper staan en die had ikRob aangeraden voor zijn ouders. Het zal toch niet waar zijn? Annemieke maakt het eerste contact bij de douche en inderdaad het was waar. Ongelovelijk dat in zo’n groot land met zoveel campings (en zeker in Picton) je elkaar spontaan tegenkomt. Als je afspreekt met elkaar om je ergens te ontmoeten loopt het zeker mis. Nu Rob het gaat uitstekend met ze, ze werden enthousiast van onze dolfijnen verhalen en gingen daar gelijk ’s middags op af.

Toen maar naar de boot vertrokken voor de overtocht naar Wellington. Het is een redelijk grote boot waar aardig wat auto’s oppassen en een mooie overtocht door de Charlotte Sound, Rick heeft nog gespeurd naar Orca’s, maar niets gezien (zelfs geen dolfijnen). Op de boot nog een ander Nederlands echtpaar ontmoet met drie kinderen die een half jaar aan het reizen waren door Indonesië, Australië en Nieuw Zeeland. Misschien iets voor over een paar jaar???

Vanuit Wellington even moeten zoeken naar de juiste weg naar Masterton, maar uiteindelijk wel gevonden. In Wellington voor het eerst een snelweg gezien in Nieuw Zeeland van wel vier banen breed. Daar konden we lekker doorrijden, voor het eerst met de camper benaderen we de 100km. De snelweg was al snel weer afgelopen en we reden weer op onze vertrouwde 2 baans wegen en ook weer over een bochtige hoge bergweg richting Masterton.

De route beschrijving van ome Jan wes erg goed en om 4 uur ’s middags zagen we de ballonnen aan het huis hangen en waren we bij ome Jan en tante Pat, het uiteindelijke doel van onze reis.

Ze hebben hier een mooi en groot huis en we kunnen allemaal zelfs binnen slapen. Een grote tuin achter het huis en zelfs nog een weide met drie kalfjes erin. Een gewoon huis noemen ze dat, helemaal niets bijzonders. Alvast even gekeken of de video gelukt is en alles staat er inderdaad gelukkig goed op (wel vervelend veel dolfijnen).

Terug naar Homepage Volgende Pagina